از کدام ابزار حمایتی استفاده می کنید؟ (نظرسنجی سایت 8a.nu)
گری گری = ۵۵٪
ATC (ترمز اشتیت) = ١٩٪
ریورسو = ١١٪
سینچ = ٦٪
دیگر ابزارها = ۴٪
هشت فرود = ۳٪
ابزار کنترل شونده = ۲٪
منبع: سایت تخصصی 8a.nu
برگردان: سعید رشیدی نوین
خبر اول:
صعود درجه (8a+ (5.13cd توسط دختر بچه ۱۲ ساله!
ژنجا کازبکوا Zhenja Kazbekova دختری ۱۲ساله، مسیر New Kenigsberg با درجه سختی (8a+(b یعنی معادل درجه 5.13cd یوسمیتی را در منطقه رد استون کشور اکراین صعود کرد! سال گذشته او اولین مسیر 5.13a خود را با نام “Vremja Ch” با موفقیت صعود کرده بود.
ژنجا دختر سریک کازبکو و ناتالیا پرلوا قهرمانان پیشین سنگنوردی جهان است، زوجی که سال های مابین 1992 تا 2007 در کوران رقابت های سنگنوردی حضوری موفق داشتند. ناتالیا دارنده یک مدال نقره و یک برنز در مسابقات جهانی بولدرینگ بوده و سریک نیز صاحب مدال نقره مسابقات سرعت شد و در سال 2005 به مقام چهارم بولدرینگ و هفتم سرطناب دست یافت. همچنین در سال 1999، او مقام دوم کاپ جهانی بولدرینگ را به دست آورد.
صعود مسیری با درجه سختی 5.13cd توسط نوجوانی ۱۲ ساله رکوردی جدید در سطح جهان محسوب می شود. پیش از این، شارلوت دوریف (Charlotte Durif) در دوازده سالگی مسیری با درجه 5.13a را صعود کرد و درست یک هفته قبل از اینکه ۱۴ ساله شود نیز اولین مسیرش با درجه 5.13c را به صورت آنسایت (دیداری)* با موفقیت پشت سر گذاشت.
..............................................................................................................................
خبر دوم:
پیرمرد ۸۶ ساله ۴۵۰ متر دیواره را با درجه 5a (معادل 5.6-5.7 یوسمیتی) صعود کرد!
مارسل رمی Marcel Remy متولد سال 1923 مسیر ۴۵۰ متری Miroir de l’Argentine را با درجه 5a در کشور سوئیس صعود کرد!
او تنها چند طول از مسیر که شامل قسمتی ۱۵ _ ۱۰ متری که نیاز به ابزارگذاری هم داشت را به صورت سرطناب صعود کرد، چرا که به تازگی دوران نقاهت پنج ماهه اش به دلایل پزشکی، پایان یافته است.
در سال 2007 وقتی مارسل دو مسیر با درجه سختی 5.9 را آنسایت کرده و مسیری دیگر با درجه 5.10c را در منطقه کالیمنوس به صورت رد پوینت (نقطه قرمز)* صعود کرد، به عنوان سنگنورد برتر سال در میان سنگنوردان بالای ۳۵ سال انتخاب شد.
حرف او روی قله این بود: " آرزو دارم برای سنگنوردی دوباره به کالیمنوس برگردم."
................................................................................................................................
پ.ن:
صعود آنسایت (On Sight) (دیداری): در این استیل، شخص بدون سقوط، مسیری را که قبلاً نه صعود کرده و نه از آن فرود آمده است و همینطور هیچکس را در حال صعود بر روی مسیر هم ندیده است، صعود می کند. به طور کلی، در این نوع صعود که به عنوان بهترین و ناب ترین استیل صعود مطرح است، شخص هیچ شناخت قبلی راجع به مسیر و علاوه بر آن هیچ اطلاعاتی در مورد گیره های آن ندارد.
صعود رد پوینت (Red Point) (نقطه قرمز): به معنی صعود بدون سقوط از یک مسیر است، با این حال تفاوت آن با صعود آنسایت در این نکته است که در این نوع صعود شخص قبلاً بر روی این مسیر تمرین کرده و اطلاعاتی از مسیر دارد. علاوه بر این، اگر شخص سقوط کرد باید همه ابزارهای کارگذاشته شده را جمع کند و مجدداً از نقطه شروع، صعود خود را پی بگیرد.
منبع: سایت تخصصی 8a.nu
ترجمه: فرشاد اسماعیل زاده
برای تطبیق و درک بهتر درجه بندی های بالا، شاید نیاز به جدول زیر داشته باشید. در این جدول سیستم های مرسوم درجه بندی مسیرهای سنگنوردی که نشان دهنده میزان سختی یک مسیر است، در کنار هم آورده شده است؛ با این توضیح که سیستم استاندارد درجه بندی از نظر اتحادیه بین المللی انجمن های کوهنوردی، سیستم UIAA است. اما این سیستم بیشتر در کشورهای اروپای مرکزی کاربرد دارد. در حال حاضر در بیشتر کشورها سیستم درجه بندی فرانسوی متداول شده، اما جالب تر اینکه در ایران نه سیستم UIAA و نه سیستم فرانسوی کاربرد دارد، بلکه درجه بندی مسیرهای سنگنوردی ایران بر اساس سیستم یوسمیتی آمریکا (YDS) بنا نهاده شده است!
جدول سیستم درجه بندی مسیرهای سنگنوردی:
یخ نوردی چیست؟
یخ نوردی شکل دیگری از سنگ نوردی است، به همان اندازه دشوار و مهیج، اما دو عامل سرما و یخ را نیز باید به آن افزود. کسانی که به دنبال نوع دیگری از صعود هستند و فقط رفتن به برنامه های زمستانی راضیشان نمی کند، شاید بخواهند ورزش هیجان انگیز و لذت بخش یخ نوردی را امتحان کنند.
در یخنوردی، در فضای باز، ورزشکار توده های یخی مانند شیب های پوشیده از یخ و آبشار های منجمد را صعود می کند. بسته به میزان شیب و نوع یخ می توان از ابزارها و تکنیک های گوناگونی استفاده کرد.
یخ نوردی به دو گروه عمده تقسیم می شود. یک نوع آن شامل صعود آبهای جاری یخ زده، مانند آبشار ها، و نوع دیگر شامل سطوح برفی فشرده و شیب دار و یا یخ هایی می گردد که معمولاً در ارتفاعات بالای کوه ها یافت می شود.
آغاز یخ نوردی در همان روزهای نخستین کوهنوردی بود که کوهنوردان با راه آب ها و دامنه های یخ بسته روبرو می شدند. با گذشت سال ها، تکنیک ها پیشرفت کرد و صعودهای انجام شده دشوارتر و دشوارتر گردید. در نتیجه برای رفع نیازهای جمع در حال افزایش یخ نوردان، ابزارها و لوازم مختلفی تولید شد و گسترش یافت.
اگر آگاهی و آمادگی کافی داشته باشید، استفاده درست و بهینه از لوازم یخ نوردی باعث خواهد شد که توانایی صعود دیواره های یخی را پیدا کنید. تبر یخ و کرامپون مهمترین ابزارهای این ورزش هستند. اگر چه لوازمی که در یخ نوردی و سنگ نوردی به کار می روند تقریباً یکسان هستند، اما محیطی که صعود می کنید کاملاً متفاوت است. در حالی که نوع و کیفیت سنگ در طول سال تغییر بسیار اندکی می کند، یخ، روزانه و یا حتی در هر ساعت تغییر شکل می دهد.
به خاطر داشته باشید که به همراه داشتن ابزار مناسب و آگاهی کامل از تکنیک های مختلف صعود ضروریست. مانند همه ورزش های دشوار و طاقت فرسای دیگر، یخ نوردان باید از خطرات این رشته آگاهی داشته باشند. با این وجود، نگذارید این خطرات مانع لذت بردن شما از تجربه استثنایی صعود یخ شود. با داشتن دانش و تمرین کافی و بینش صحیح به سوی تجربه صعودی لذت بخش پیش روید!
منبع: http://www.abc-of-iceclimbing.com
گردآوری و برگردان: سعید رشیدی نوین
سبک های سنگنوردی_ صعود سولو (انفرادی)
صعود سولو ناب ترین شکل سنگنوردی است. نه کسی هست که حمایتتان کند و نه ابزاری که دست و پایتان را بگیرد. در این روش به تنهایی دیواره ها را صعود می کنید و تنها از دست ها و پاهایتان برای بالا کشیدن خود استفاده می نمایید. اگرچه ممکن است صعود سولو بهترین تجربه سنگنوردی باشد، اما بیشترین خطر ممکن را نیز در بر دارد. یک حرکت اشتباه ممکن است منجر به صدمات شدیدی شود. باید بدانید که صعود سولو فعالیتی است مخصوص آندسته که حداقل تا اندازه ای تجربه واقعی سنگنوردی دارند. مبتدی ها احتمالاً با اقدام به انجام چنین صعودی، صدمات جدی به خود وارد خواهند کرد.
صعود سولو انواع گوناگونی دارد که چند نمونه آن در زیر توضیح داده می شود:
§ صعود سولو با طناب (Solo Climbing): در این نوع صعود، شخص توسط طنابی متصل به یک ابزار قفل شونده حمایت می شود. این نوع صعود، امن ترین شکل صعود سولو است.
§ صعود سولو بر فراز آب های عمیق (Deep Water Soloing): این نوع، شامل صعود صخره های بالای دریاست. آب دریا نقش نوعی تشک برای کاهش احتمال مصدومیت، هنگام لیز خوردن و سقوط ورزشکار را دارد.
§ صعود فری سولو (Free Solo Climbing): این نوع سولو، حقیقی ترین شکل صعود است، بالا رفتن از دیواره تنها با دست های خالی و پاهایتان. اما این روش بسیار خطرناک نیز هست، زیرا هر گونه ابزار، حتی به منظور ایمنی، کنار گذاشته می شود. از سوی دیگر، صعود فری سولو به طور قطع باعث فوران آدرنالین در فرد می شود و عطش هیجان را فرو می نشاند.
چرا صعود سولو؟!
معمولاً ممکن است افراد با آگاهی یافتن از شرایط صعود سولو، به دلیل خطرات موجود، سطح دشواری و بدترین شکل مصدومیت ها که امکان دارد در هنگام صعود برای سنگنورد رخ دهد، جسارت خود را از دست داده و دلسرد شوند. اما باز هم با این وجود، بسیاری از سنگنوردان در سرتاسر دنیا اقدام به این نوع صعود می کنند. چه دلایلی آن ها را به سمت این ورزش بی نهایت دشوار و افراط آمیز می کشاند؟
برخی از این دلایل عبارتند از:
ü صعود سولو به سنگنوردان آزادی مطلق می دهد و این امکان را برای آن ها فراهم می کند که همه چیز را تحت کنترل داشته باشند.
ü هیجانی که صعود سولو ایجاد می کند، مسرت بخش و اعتیاد آور است. برخی افراد حتی احساس در خطر بودن را دوست دارند، زیرا این حس آن ها را ترغیب می کند که از حد توانایی انسان فراتر روند و در عین حال عطش خود نسبت به شور و هیجان را سیراب نمایند. هیچ چیز به اندازه صعود سولو در برانگیختن اینگونه احساسات در سنگنورد موثر نیست.
ü صعود سولو کمکتان می کند که خود را بهتر بشناسید و از آنچه می توانید انجام دهید آگاهی یابید. این کار مشخص می کند که چقدر می توانید فراتر روید و تا چه اندازه می توانید بیشتر تلاش کنید تا حد و مرز معینی را بشکنید. این ورزش بهترین شکل ممکن برای هماهنگی یک سنگنورد با خود است: حرکات، افکار، و فراتر رفتن از حد و مرزهای معین.
صعود سولو مسلماً آسان نیست، زیرا نیازمند تلاش فوق العاده ای از طرف سنگنورد است. احتیاط و پیش بینی های لازم را برای هر چه کمتر کردن خطرات این نوع صعود به کار ببندید.
گردآوری و برگردان: سعید رشیدی نوین
منبع:www.abc-of-rockclimbing.com
